W montażu maszyn często występuje rozrzut wymiarów wynikający z tolerancji wykonania. Montaż metodą kompensacji polega na takim złożeniu zespołu, aby wymagany wymiar, luz lub położenie uzyskać przez dodanie elementów kompensujących (regulacyjnych), np. podkładek, przekładek, tulei dystansowych czy pierścieni nastawczych. Dzięki temu nie trzeba przerabiać zasadniczych części, a jednocześnie można "dostroić" złożenie do wartości wymaganych dokumentacją techniczną.
Odpowiedź "dodawane się dodatkowe elementy, np. tuleje dystansowe i podkładki" wskazuje właśnie na użycie elementów kompensujących, czyli istotę tej metody.
Pozostałe opcje opisują inne metody zapewniania złożenia:
- "pewien procent części ma większe tolerancje wymiarowe" nie definiuje kompensacji. To sformułowanie nie opisuje działania montażowego; w praktyce większe tolerancje raczej utrudniają uzyskanie dokładnego wymiaru bez dodatkowych zabiegów.
- "montuje się części o bardzo wąskich tolerancjach wykonania" odnosi się do podejścia opartego na wysokiej dokładności wytwarzania (kosztowniejszego), a nie do kompensacji wykonywanej poprzez elementy regulacyjne.
- "części poddaje się obróbce podczas montażu" dotyczy obróbki dopasowawczej (np. docierania, rozwiercania, skrobania), czyli metody, w której wymiar uzyskuje się przez przeróbkę części, a nie przez dodanie elementu kompensującego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się podkładki, tuleje dystansowe lub przekładki, zwykle jest to sygnał metody kompensacyjnej (regulacja przez "dodatek"). Jeśli mowa o doborze części według wymiaru z partii, to częściej chodzi o selekcję. Jeśli o obróbce w trakcie montażu — to dopasowanie przez przeróbkę.
