Świeca zapłonowa w silniku o zapłonie iskrowym jest wkręcana w głowicę i najczęściej znajduje się w tzw. studzience świecy. Z tego powodu do jej montażu/demontażu stosuje się klucz nasadowy (praktycznie: nasadkę do świec z przedłużką), ponieważ:
- umożliwia pracę w osi świecy, nawet gdy dostęp jest głęboki i wąski,
- obejmuje sześciokątną część świecy i przenosi moment bez ześlizgiwania,
- często ma wkładkę/element chwytający, który ułatwia wyjęcie świecy i ogranicza ryzyko uszkodzenia izolatora.
Odpowiedź "oczkowym" jest nieprawidłowa, bo klucz oczkowy wymaga miejsca na nałożenie oczka na łeb elementu; w przypadku świec zwykle przeszkadza głębokość gniazda i elementy osprzętu silnika. Dodatkowo nie zapewnia wygodnej pracy w osi studzienki.
Odpowiedź "płaskim" również jest błędna: klucz płaski łatwo się zsuwa, wymaga znacznej przestrzeni bocznej i nie jest przeznaczony do elementów osadzonych głęboko w otworze. W praktyce zwiększa ryzyko uszkodzeń oraz utrudnia kontrolę dokręcania.
Odpowiedź "imbusowym" jest błędna, ponieważ świeca zapłonowa nie ma gniazda imbusowego; posiada zewnętrzny sześciokąt pod nasadkę. Wybór imbusu wynika często z mylenia kształtu sześciokąta z typem narzędzia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy element jest głęboko osadzony i ma zewnętrzny sześciokąt, najczęściej właściwym wyborem jest klucz nasadowy (z odpowiednią nasadką i przedłużką), a nie klucz płaski/oczkowy.
