Motowidło jest przyrządem do przygotowania pasemka o ściśle określonej długości (odmierzenie i nawinięcie przędzy lub nici). To właśnie ta znana długość jest kluczowa w metodzie pasemkowej, której głównym zadaniem jest wyznaczenie masy liniowej przędzy/nici.
W praktyce wykonuje się pasemko o znanej długości, następnie je waży i na tej podstawie oblicza masę liniową wyrażaną najczęściej w tex lub dtex. Masa liniowa jest podstawowym wskaźnikiem grubości: im większa masa na jednostkę długości, tym "grubsza" przędza lub nić.
Dlatego odpowiedź "grubość" jest poprawna: metoda pasemkowa (z użyciem motowidła) została zaprojektowana przede wszystkim do oceny tej cechy.
Pozostałe propozycje są niepoprawne z następujących powodów:
- "Szwalność" to cecha użytkowa związana z zachowaniem w szyciu (np. skłonność do zrywania, prucie, pętelkowanie), której nie wyznacza się przez samo odmierzenie długości i zważenie pasemka.
- "Wytrzymałość" bada się metodami rozciągania (próba zrywania), czyli na innych urządzeniach i według innych procedur niż metoda pasemkowa.
- "Nierównomierność" dotyczy zmienności grubości wzdłuż długości przędzy. Da się ją oceniać pośrednio, wykonując wiele pasmek i analizując rozrzut wyników, ale nie jest to podstawowy, bezpośredni cel metody pasemkowej w ujęciu egzaminacyjnym.
Wskazówka do egzaminu: skojarz "motowidło → pasemko → ważenie → tex/dtex", a tex/dtex zawsze prowadzi do wniosku: grubość (masa liniowa).
