Multipleksacja WDM (z ang. Wavelength Division Multiplexing) polega na jednoczesnym przesyłaniu wielu niezależnych sygnałów w tym samym medium, rozdzielając je według długości fali światła. W światłowodzie można więc transmitować równocześnie kilka "kanałów optycznych", z których każdy ma inną długość fali (często obrazowo mówi się o różnych "kolorach" światła). Na wejściu toru sygnały są łączone przez urządzenie pełniące rolę multipleksera, a na końcu rozdzielane przez demultiplekser.
Odpowiedź "falowe" jest właściwa, bo odnosi się do rozdziału kanałów w dziedzinie fali/długości fali. To dokładnie wynika z nazwy: wavelength division = podział według długości fali.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne, odrębne techniki zwielokrotnienia:
- "kodowe" dotyczy sytuacji, gdy różne transmisje są rozróżniane kodami (typowo w systemach rozpraszania widma), a nie długością fali.
- "czasowe" oznacza podział w czasie (kolejne szczeliny czasowe dla różnych strumieni), co jest typowe dla TDM, a nie dla WDM.
- "częstotliwościowe" dotyczy podziału pasma na różne częstotliwości (FDM). Choć częstotliwość i długość fali są fizycznie powiązane, w terminologii technik multipleksacji nazwy są rozróżniane: WDM nazywa się podziałem według długości fali w torach optycznych.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą regułę: WDM = długość fali, TDM = czas, a zwielokrotnienie częstotliwościowe odnosi się do podziału pasma na częstotliwości.
