W tego typu zadaniach kluczowa jest interpretacja kryterium odbiorowego z wyciągu OST (specyfikacji technicznej). Sama liczba w milimetrach nie przesądza jeszcze o konieczności naprawy, dopóki nie zostanie zestawiona z wymaganiem: w OST podaje się dopuszczalną nierówność (tolerancję) dla przygotowanego podłoża pod daną warstwę konstrukcji nawierzchni.
Postępowanie jest zawsze takie samo:
- odczytać wartości nierówności dla każdego odcinka (w mm),
- odczytać z wyciągu OST, jaka jest dopuszczalna nierówność dla badanego podłoża,
- porównać każdy wynik z tolerancją i wskazać odcinek, który nie spełnia wymagania (czyli przekracza wartość dopuszczalną).
Odpowiedź "Odcinek 2 o nierównościach wynoszących 16 mm" jest poprawna, ponieważ wynik dla tego odcinka przekracza limit podany w wyciągu OST, więc odcinek należy wyrównać przed wykonaniem podbudowy z betonu asfaltowego.
Pozostałe propozycje ("13 mm", "15 mm", "12 mm") są nieprawidłowe w logice zadania, ponieważ te wartości – przy założeniu zgodności z wyciągiem OST dołączonym do arkusza – mieszczą się w dopuszczalnej tolerancji i nie stanowią podstawy do wymagania wyrównania (mogą być co najwyżej sygnałem do dodatkowej kontroli, jeśli są blisko granicy).
W praktyce budowy dróg taki wybór ma znaczenie jakościowe: pozostawienie odcinka przekraczającego tolerancję może skutkować problemami z zachowaniem grubości kolejnych warstw, nierównomiernym zagęszczeniem i obniżeniem trwałości nawierzchni. Dlatego zawsze należy opierać decyzję na wymaganiach specyfikacji, a nie na intuicji typu "największa wartość zawsze jest zła".
