W konstrukcji nawierzchni drogowej każda kolejna warstwa musi być wykonana na podłożu spełniającym wymagania równości. Warstwa wiążąca po jej ułożeniu staje się podłożem pod warstwę ścieralną, dlatego przed rozpoczęciem układania ścieralnej ocenia się ją według limitów przeznaczonych dla "podłoża pod warstwę ścieralną", a nie według limitów "pod warstwę wiążącą".
Z tabeli wynika, że dla dróg klasy L (drogi lokalne) maksymalna dopuszczalna nierówność podłoża pod warstwę ścieralną wynosi 12 mm (pomiar łatą 4-metrową lub metodą równoważną). Oznacza to, że:
- wynik > 12 mm oznacza przekroczenie wymagań i konieczność wyrównania,
- wynik ≤ 12 mm spełnia wymagania równości dla tej klasy drogi.
Wśród podanych odcinków jedynie wynik 16 mm przekracza limit 12 mm, więc odcinek z taką nierównością należy wyrównać przed ułożeniem warstwy ścieralnej. W praktyce wyrównanie wykonuje się np. poprzez frezowanie lub ułożenie warstwy wyrównawczej, aby nie przenosić nierówności na warstwę ścieralną (co pogarsza komfort jazdy i trwałość nawierzchni).
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo:
- 10 mm i 7 mm są wyraźnie poniżej 12 mm, więc nie wymagają wyrównania z powodu równości,
- 12 mm jest wartością graniczną i nadal mieści się w dopuszczalnym limicie dla klasy L pod warstwę ścieralną.
Najczęstsza pułapka na egzaminie to wybranie limitu z niewłaściwej kolumny (np. "pod warstwę wiążącą" = 15 mm dla klasy L) mimo że pytanie dotyczy sytuacji przed ułożeniem ścieralnej.
