W zadaniu kluczowe jest zrozumienie, z jakiej powierzchni podano uzysk jednostkowy. Treść mówi wprost, że "średni dzienny uzysk energetyczny z powierzchni czynnej wynosi 3,4 kWh/m2" dla pojedynczego kolektora. Oznacza to, że do obliczeń należy przyjąć powierzchnię absorbera (1,80 m2), a nie powierzchnię brutto (2,2 m2).
Krok 1: uzysk jednego kolektora
Skoro uzysk wynosi 3,4 kWh z każdego 1 m2 powierzchni czynnej na dobę, to dla 1,80 m2 będzie to:
3,4 kWh/m2 × 1,80 m2 = 6,12 kWh/dzień.
Krok 2: uzysk całej instalacji
Instalacja ma 4 identyczne kolektory, więc wynik skalujemy liniowo:
4 × 6,12 kWh/dzień = 24,48 kWh/dzień.
Dlaczego pozostałe wartości mogą kusić, ale są błędne?
- "7,48 kWh" – to typowy efekt użycia powierzchni brutto 2,2 m2 dla jednego kolektora: 3,4 × 2,2 = 7,48. Błąd polega na zignorowaniu informacji, że uzysk dotyczy powierzchni czynnej.
- "6,12 kWh" – to poprawnie policzony uzysk, ale tylko dla jednego kolektora (3,4 × 1,80). Błąd wynika z pominięcia faktu, że kolektorów są 4.
- "29,92 kWh" – to wynik użycia powierzchni brutto oraz przemnożenia przez 4 kolektory: 4 × (3,4 × 2,2) = 29,92. Błąd jest podwójny: przyjęto niewłaściwą powierzchnię oraz nadano jej znaczenie powierzchni czynnej.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się jednocześnie powierzchnia czynna i brutto, zawsze sprawdź, do której z nich odnosi się uzysk w kWh/m2. To najczęstszy "haczyk" w zadaniach o kolektorach.
