W analizie sitowej proszku tworzy się stos sit ustawiony na wytrząsarce. Materiał przesiewany przemieszcza się w dół pod wpływem drgań, a cząstki przechodzą przez kolejne sita zgodnie z rozmiarem oczek.
Naczynie zbierające (tzw. "pan") znajduje się na samym dole i gromadzi frakcję najdrobniejszą – cząstki, które przeszły przez wszystkie zamontowane sita. Z tego wynika kluczowa zasada montażu: najmniejsze oczka powinny znajdować się najniżej (tuż nad naczyniem zbierającym), a największe – najwyżej. W przeciwnym układzie drobne cząstki mogłyby zostać zatrzymane na sicie o większych oczkach tylko dlatego, że wcześniej trafiły na zbyt drobne sito lub doszłoby do szybkiego zapychania i zafałszowania wyniku.
Jeżeli rozmiary oczek podane są jako: 45, 63, 75, 108, 150, 180 (w jednostce z treści), to prawidłowa kolejność od naczynia zbierającego musi być rosnąca: 45 → 63 → 75 → 108 → 150 → 180.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- Wariant zaczynający od największej wartości (np. 180, 150, …) odwraca rzeczywisty układ stosu sit i nie odpowiada standardowej praktyce przesiewania.
- Wariant z pominięciem elementu lub błędnym zapisem kolejności (brak przecinka/nieciągłość listy) nie daje jednoznacznego, kompletnego układu sit, a stos musi zawierać wszystkie wymienione średnice.
- Wariant "losowy" (np. 150, 45, 63, …) łamie zasadę stopniowania oczek; w praktyce utrudnia przesiewanie, sprzyja zapychaniu i zniekształca rozdział frakcji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się zwrot "licząc od naczynia zbierającego", ustaw w myślach 0 na dole (pan) i układaj sita od najmniejszego do największego rozmiaru oczek.
