Opalarka (potocznie "pistolet na gorące powietrze") jest elektronarzędziem, którego zadaniem jest nagrzewanie materiału strumieniem powietrza o podwyższonej temperaturze. Typową cechą rozpoznawczą jest dysza wylotowa (metalowa końcówka) oraz brak elementów służących do przenoszenia momentu obrotowego na wiertło lub bit.
W robotach montażowych i wykończeniowych opalarka bywa stosowana m.in. do:
- podgrzewania i usuwania starych powłok (np. farb, lakierów) w celu łatwiejszego zeskrobania,
- zmiękczania klejów i mas, aby ułatwić demontaż okładzin lub listew,
- podgrzewania i obkurczania osłon termokurczliwych (gdy przewiduje to technologia),
- kontrolowanego podgrzewania tworzyw podczas dopasowania (z zachowaniem zasad bezpieczeństwa).
Odpowiedzi związane z wierceniem i wkręcaniem są błędne, ponieważ wskazują narzędzia o innej funkcji i budowie:
- "młotowiertarkę" rozpoznaje się po masywniejszej konstrukcji i typowym uchwycie (często system SDS) oraz funkcji udaru mechanicznego do wiercenia w betonie i murze.
- "wiertarkę udarową" cechuje uchwyt wiertarski i możliwość wiercenia z udarem (najczęściej do lżejszych prac w murze), ale nadal jest to narzędzie obrotowe do wierteł.
- "wkrętak akumulatorowy" służy do wkręcania/wykręcania, zwykle ma mocowanie na bity i kompaktową budowę; nie posiada dyszy grzewczej ani funkcji nadmuchu gorącego powietrza.
Na egzaminie warto zwracać uwagę na element roboczy narzędzia: w opalarce jest to dysza wylotowa powietrza, a w wiertarkach/wkrętaku – uchwyt i osprzęt obrotowy. Taka analiza ogranicza pomyłki wynikające z podobnego kształtu obudowy.
