Adres IPv4 jest zdefiniowany jako identyfikator o stałej długości 32 bitów. W praktyce oznacza to, że składa się z 4 oktetów (często mówi się też "4 bajty"), ponieważ:
- 1 oktet = 8 bitów
- 32 bity ÷ 8 bitów na bajt = 4 bajty
To widać także w typowym zapisie kropkowo-dziesiętnym, np. 192.168.1.1: każda z czterech liczb reprezentuje jeden oktet (wartość 0–255), czyli 8 bitów. Razem daje to dokładnie 4 bajty.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "2" – 2 bajty to 16 bitów, za mało, aby zapisać pełny adres IPv4.
- "8" – 8 bajtów to 64 bity; taki rozmiar nie dotyczy IPv4 (to inny rząd wielkości).
- "32" – to częsty błąd wynikający z pomylenia jednostek. IPv4 ma 32 bity, ale w pytaniu są bajty; 32 bity odpowiadają 4 bajtom.
W kontekście administracji i konfiguracji sieci (INF.7) warto pamiętać o tym przy analizie nagłówków pakietów, doborze typu danych w programowaniu sieciowym oraz przy odróżnianiu IPv4 od IPv6 (który ma 128 bitów, czyli 16 bajtów).