KWALIFIKACJA MED1 - CZERWIEC 2020

PYTANIE NR 28.
Na ilustracji przedstawiono dźwignię
Ilustracja przedstawia narzędzie stomatologiczne, które jest dźwignią Leclusea.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawna jest odpowiedź "Leclusea.", ponieważ pytanie wymaga rozpoznania dźwigni stomatologicznej na podstawie jej kształtu widocznego na ilustracji.
Pozostałe nazwy odnoszą się do innych instrumentów o odmiennych cechach konstrukcyjnych, więc nie pasują do przedstawionego narzędzia.

Pełne wyjaśnienie:

Pytanie sprawdza praktyczną umiejętność rozpoznawania instrumentarium chirurgii stomatologicznej na podstawie ilustracji. W gabinecie asystentka stomatologiczna musi nie tylko znać przeznaczenie narzędzi, ale także szybko identyfikować je po wyglądzie, aby właściwie skompletować zestaw oraz sprawnie podawać instrumenty w trakcie zabiegu.

Odpowiedź "Leclusea." jest poprawna, ponieważ z przedstawionych opcji to właśnie ta nazwa odpowiada dźwigni rozpoznawalnej na ilustracji (decydują cechy budowy: profil części pracującej, sposób wygięcia oraz proporcje elementów narzędzia). W tego typu zadaniach kluczowe jest porównanie całości kształtu, a nie jednego detalu.

Odpowiedzi "Wintera.", "Meissnera." oraz "Schlemmera." są nieprawidłowe, ponieważ odnoszą się do innych narzędzi/nazw eponimicznych, które mogą brzmieć podobnie i być kojarzone z ekstrakcją, ale nie odpowiadają instrumentowi widocznemu na rysunku. Typowym błędem jest wybór "znanej" nazwy bez sprawdzenia cech różnicujących.

Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi spójrz na (1) kształt końcówki roboczej, (2) kierunek wygięcia, (3) symetrię/stronność narzędzia, (4) relację trzonka do rękojeści. Taki schemat ogranicza mylenie eponimów.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Dźwignia stomatologiczna (elevator) to narzędzie używane głównie w chirurgii stomatologicznej do poruszania, zwichnięcia lub uniesienia zęba/korzenia w trakcie ekstrakcji. Działa poprzez przeniesienie kontrolowanej siły na tkanki zęba w przestrzeni ozębnej, ułatwiając usunięcie.
Porównaj końcówkę roboczą (kształt, szerokość, ostrość), wygięcie oraz to, czy narzędzie jest symetryczne czy "prawe/lewe". Następnie dopasuj te cechy do nazw w odpowiedziach. Nie opieraj się wyłącznie na brzmieniu eponimu.
Eponimy to nazwy pochodzące od nazwisk, przez co niewiele mówią o funkcji narzędzia. W praktyce można spotkać podobne narzędzia o różnych nazwach albo różne warianty tej samej dźwigni. Na egzaminie to sprzyja pomyłkom, jeśli nie analizuje się kształtu.
Kluczowe są: stabilny chwyt, stan końcówki roboczej (brak wyszczerbień), właściwa strona narzędzia (gdy jest "prawa/lewa") oraz czystość i sterylność. Niewłaściwy dobór lub uszkodzona końcówka zwiększa ryzyko poślizgu i urazu tkanek.
Najczęstsze są: wybór "najbardziej znanej" nazwy bez sprawdzenia ilustracji, mylenie instrumentów o zbliżonych końcówkach, ignorowanie stronności narzędzia oraz nieuwzględnianie proporcji rękojeści do części roboczej. Pomaga stała procedura porównywania cech.
W praktyce ważniejsze bywa rozpoznanie typu i przeznaczenia narzędzia oraz sprawne przygotowanie zestawu. Jednak na egzaminach często występuje nazewnictwo, w tym eponimy, więc warto uczyć się nazw najczęściej spotykanych dźwigni wraz z ich wyglądem.
Dźwignie przygotowuje się zwykle jako element standardowego zestawu do ekstrakcji, obok kleszczy i narzędzi pomocniczych. Dobór konkretnych typów zależy od planowanego zabiegu (zęby, korzenie, trudność), dlatego kompletowanie zestawu powinno uwzględniać preferencje lekarza.
Dźwignie mają końcówkę projektowaną do "podważania" i pracy w przestrzeni ozębnej, często z charakterystycznym wygięciem. Dłuta częściej mają krawędź tnącą do pracy na kości, a raspatory końcówki do odwarstwiania tkanek miękkich. Zwróć uwagę na geometrię i masywność.
Nieaktualność może wynikać z tego, że w dydaktyce lub dokumentacji coraz częściej stosuje się nazwy opisowe zamiast eponimów albo zmienia się preferowane nazewnictwo narzędzi. Jeśli odpowiedzi bazują na rzadko używanych określeniach, test może odstawać od bieżącej praktyki.
Skuteczna metoda to nauka obrazem: fiszki ze zdjęciami narzędzi (przód/tył), podpisy i krótkie cechy rozpoznawcze. Ćwicz też układanie zestawów zabiegowych oraz szybkie wskazywanie narzędzia na stole. Powtarzaj eponimy w parach z wyglądem, nie "na sucho".
info

Statystycznie 43% uczniów zna prawidłową odpowiedź. trudne

Źródła:

  • Szczegółowe informacje wymagają materiałów specjalistycznych (atlas instrumentarium stomatologicznego z przypisaniem nazw eponimicznych do kształtów).

Materiały:

  • Atlas/podręcznik instrumentarium stomatologicznego z fotografiami narzędzi
  • Materiały dydaktyczne szkoły/CKZ: zestawy narzędzi do ekstrakcji i drobnych zabiegów
  • Instrukcje producentów zestawów chirurgicznych (karty narzędzi i nazewnictwo)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego