Krajobraz na ilustracji należy zaklasyfikować jako kulturowy harmonijny, gdy widoczne elementy wprowadzone przez człowieka (np. zabudowa, układ pól, aleje, drogi, ogrodzenia czy urządzenia terenu) są obecne, lecz tworzą spójną kompozycję z ukształtowaniem terenu i zielenią. Harmonia oznacza tu zgodność skali, materiałów, form i układu przestrzennego oraz wrażenie ładu.
Odpowiedź "pierwotny" nie pasuje, ponieważ krajobraz pierwotny to taki, w którym nie występują (lub są pomijalne) ślady działalności człowieka i dominują procesy przyrodnicze. W praktyce są to obszary możliwie nieprzekształcone przez człowieka.
Odpowiedź "naturalny" jest błędna, gdy ilustracja pokazuje znaczące przekształcenia antropogeniczne. Krajobraz naturalny może być zbliżony do pierwotnego, ale kluczowe jest to, że nie jest on zasadniczo ukształtowany przez działalność człowieka.
Odpowiedź "kulturowy dysharmonijny" byłaby właściwa wtedy, gdy wprawdzie widać elementy kulturowe, ale są one wprowadzone chaotycznie: obiekty o niepasującej skali, przypadkowe ogrodzenia, nadmiar reklam, konflikty funkcji lub zniszczenia powodujące brak ładu. Aby dobrze rozwiązywać takie zadania, warto nauczyć się najpierw rozpoznawać czy krajobraz jest kulturowy (obecność ingerencji człowieka), a dopiero potem oceniać jak ta ingerencja wpływa na kompozycję (harmonia vs dysharmonia).
