Wejścia centrali alarmowej (linie dozorowe) muszą być zaprogramowane zgodnie z tym, jak fizycznie zrealizowano obwód na schemacie czujki i okablowaniu. W praktyce centrala "interpretuje" stan wejścia na podstawie tego, czy widzi zamkniętą pętlę (dla NC), czy określoną rezystancję nadzorczą (dla EOL).
Odpowiedź "Z1 – NC, Z2 – EOL" jest poprawna, gdy:
- dla Z1 schemat pokazuje klasyczną pętlę opartą o styk normalnie zamknięty (NC), czyli w stanie dozoru obwód jest zamknięty, a alarm/otwarcie powoduje rozwarcie,
- dla Z2 schemat uwzględnia rezystor (EOL) w linii, co pozwala centrali odróżnić stan prawidłowy od typowych uszkodzeń okablowania (np. przerwa lub zwarcie) – dlatego wymagana jest parametryzacja EOL.
Dlaczego pozostałe konfiguracje są błędne:
- "Z1 – NC, Z2 – NC" pomija fakt zastosowania rezystora nadzorczego. Wtedy centrala nie będzie poprawnie interpretowała stanów linii zaprojektowanej jako EOL.
- "Z1 – EOL, Z2 – NC" oznacza zamianę typów linii. Skutkiem mogą być fałszywe alarmy, zgłaszanie uszkodzeń lub brak wykrycia sabotażu/awarii, bo centrala oczekuje innej charakterystyki elektrycznej niż ta z połączeń.
- "Z1 – EOL, Z2 – EOL" jest nieprawidłowe, jeśli tylko jedna z linii jest parametryzowana rezystorem, a druga pracuje jako prosty styk NC. Ustawienie EOL dla linii bez rezystora zwykle będzie skutkowało stanem "awaria" lub niepoprawnym nadzorem.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj na schemacie rezystora końca linii. Jeśli występuje w obwodzie danego wejścia, to wejście należy zaprogramować jako EOL. Jeśli widzisz wyłącznie styk (bez rezystora), typowo wybiera się NC lub NO zgodnie z oznaczeniem styku.
