W terapii zajęciowej ważnym obszarem pracy jest trening czynności dnia codziennego (ADL), czyli m.in. ubieranie, rozbieranie, higiena osobista czy przygotowanie prostych posiłków. Gdy pacjent ma ograniczony zakres ruchu, ból stawów, osłabienie chwytu lub trudności po przebytym urazie/udarze, stosuje się sprzęt adaptacyjny, który kompensuje deficyty i pozwala zwiększać samodzielność.
Na ilustracji przedstawiono hak do ubierania (tzw. dressing stick). Jest to przyrząd z uchwytem i zakończeniem w formie haka/pętli. Służy do:
- naciągania odzieży (np. rękawa, nogawki) na ciało,
- ściągania ubrań bez nadmiernego zginania tułowia,
- podnoszenia odzieży z podłogi lub zdejmowania z wieszaka,
- ułatwiania manipulacji elementami garderoby, gdy ruch w barku/biodrze jest ograniczony.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "ubierania i rozbierania się"? Ponieważ jest to podstawowe, typowe zastosowanie tego rodzaju pomocy ADL: wspiera wykonywanie samoobsługi w zakresie garderoby przy mniejszym wysiłku i większym bezpieczeństwie (np. bez ryzyka utraty równowagi przy schylaniu).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Układanie bukietów z kwiatów – to aktywność manualna/terapeutyczna, ale nie jest standardowym celem ani funkcją haka do ubierania; do florystyki używa się innych narzędzi (nożyce, drut, taśma).
- Obieranie warzyw – dotyczy przygotowania posiłków; stosuje się np. obieraczki adaptacyjne, pogrubione uchwyty czy stabilizatory, a nie hak do ubierania.
- Obróbka drewna – wymaga narzędzi stolarskich i zabezpieczeń BHP; hak do ubierania nie jest narzędziem do prac warsztatowych.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać, że przyrządy typu hak, łyżka do butów na długim trzonku czy chwytak to klasyczne pomoce do samoobsługi, a ich dobór zawsze powinien wynikać z oceny potrzeb i możliwości pacjenta oraz nauki prawidłowej techniki użycia.
