Klasyfikując wnętrze krajobrazowe, analizuje się przede wszystkim układ kompozycyjny oraz to, czy cechy wnętrza wynikają z elementów fizycznych, czy głównie z odczuć.
"Centralne" oznacza, że przestrzeń ma wyraźny punkt lub obszar skupiający uwagę (dominantę/centrum). W takim układzie kompozycja "zbiera się" wokół środka: widok prowadzi do centrum, a elementy otoczenia wzmacniają to wrażenie (np. symetria, układ promienisty, czytelne osie prowadzące). To przeciwieństwo układu, w którym uwagę rozprasza kilka równorzędnych miejsc i kierunków odbioru.
"Złożone" kojarzy się z sytuacją, gdy wnętrze nie ma jednego nadrzędnego centrum, tylko składa się z wielu podprzestrzeni, załamań widoków, kilku konkurujących dominant albo sekwencji miejsc o różnej randze. W praktyce uczeń powinien szukać oznak "wielowątkowości" kompozycji i braku jednego, czytelnego ogniska.
Drugi wymiar to "konkretne" vs "subiektywne". Określenie "konkretne" odnosi się do tego, że odbiór wnętrza jest wyraźnie determinowany przez rzeczywiste, materialne elementy: linie i płaszczyzny roślinności, murki, ogrodzenia, ściany zieleni, krawędzie nawierzchni czy inne jednoznaczne granice. "Subiektywne" akcentuje natomiast rolę wrażeń, nastroju i interpretacji obserwatora (np. efekt światła, poczucie intymności), które mogą być zmienne i trudniejsze do jednoznacznego "zmierzenia".
Dlatego odpowiedź "centralne konkretne" jest właściwa wtedy, gdy na ilustracji widać jedno centrum kompozycji oraz czytelne, materialnie ukształtowane ramy wnętrza. Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo przesuwają akcent albo na układ wieloośrodkowy ("złożone"), albo na dominację wrażeń nad fizycznymi granicami ("subiektywne"), co nie odpowiada rozpoznanym cechom przedstawionej przestrzeni.
