Zabezpieczenia przeciwerozyjne skarp nasypów mają ograniczyć rozmywanie i wymywanie gruntu przez wodę opadową oraz spływ powierzchniowy. W praktyce stosuje się różne geosyntetyki i materiały organiczne, które pełnią inne funkcje.
Odpowiedź "geokraty" jest poprawna, gdy na skarpie zastosowano rozwiązanie o strukturze komórkowej (przestrzennej). Geokrata (często w formie rozwiniętych taśm połączonych w układ plastra miodu) po wypełnieniu gruntem/kruszywem tworzy stabilną warstwę: mechanicznie "zamyka" materiał w komórkach, zmniejsza erozję powierzchniową i ułatwia utrzymanie profilu skarpy, także pod zadarnienie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do takiego zabezpieczenia:
- "biomaty" – to zwykle maty z włókien naturalnych (np. kokos, słoma). Dobrze chronią powierzchnię i wspierają wegetację, ale nie tworzą przestrzennych komórek utrzymujących wypełnienie; ich rola jest bardziej "osłonowa" i tymczasowa.
- "geosiatki" – mają strukturę oczek/kratki w płaszczyźnie (2D) i są używane głównie do zbrojenia i separacji w układach warstw. Nie są typowym materiałem komórkowym do wypełniania na skarpie w taki sposób jak geokrata.
- "biowłókniny" – to włókniny (często biodegradowalne) stosowane m.in. jako warstwa ochronna lub wspomagająca zadarnienie. Podobnie jak biomaty, nie tworzą systemu komórkowego i zwykle nie zapewniają takiego "zamknięcia" gruntu jak geokrata.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na ilustracji widać wyraźne komórki wypełnione materiałem (ziemia/kruszywo) i tworzące przestrzenną siatkę na skarpie, najczęściej chodzi o geokratę. Gdy widać tylko płaską siatkę oczek – to częściej geosiatka, a gdy widać włóknistą "matę" pod roślinność – biomata lub biowłóknina.
