Odpowiedź "rozprężnej." jest poprawna, ponieważ przedstawiony mechanizm odpowiada kotwie rozprężnej, której istotą jest mechaniczne rozparcie końcówki w otworze wiertniczym.
Na ilustracji rozpoznawalne są cechy typowe dla tego rozwiązania:
- pręt z podłużnym rozcięciem na końcu (dwa ramiona),
- klin wsunięty pomiędzy te ramiona,
- widoczne rozchylenie ramion na boki, czyli zwiększenie średnicy końcówki, co powoduje zakleszczenie w otworze.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "wklejanej." – kotwa wklejana uzyskuje nośność dzięki adhezji spoiwa (np. żywicy lub zaczynu). W takim rozwiązaniu kluczowe są wkłady/spoiwo w otworze, a nie klin rozprężający rozcięty pręt.
- "wbijanej." – określenie "wbijana" sugeruje osadzanie przez wciskanie/wbijanie elementu, ale nie opisuje charakterystycznego układu: rozcięty koniec + klin rozprężający. Sam fakt użycia młotka w montażu nie przesądza o typie mechanizmu.
- "urabialnej." – "urabialna" to właściwość eksploatacyjna (możliwość przecięcia kotwy organami urabiającymi), a nie sposób zakotwienia. Kotwa może być jednocześnie rozprężna i urabialna, więc samo słowo nie identyfikuje mechanizmu widocznego na ilustracji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na schemacie/zdjęciu widzisz klin i rozszczepiony koniec pręta, szukaj odpowiedzi związanej z rozprężaniem, a nie z metodą klejenia czy cechą urabialności.
