Imitator dźwięku (często rozumiany jako wykonawca efektów synchronicznych) realizuje dźwięki, które mają dokładnie pasować do obrazu: ruchów aktorów, rekwizytów i zdarzeń widocznych w kadrze. Żeby takie dopasowanie było możliwe, potrzebny jest materiał obrazowy po etapie zdjęć oraz co najmniej wstępny montaż.
Dlatego właściwym momentem na realizację pracy imitatora dźwięku jest postprodukcja. W praktyce oznacza to, że umowę planuje się i zawiera na okres, w którym prowadzone są prace postprodukcyjne dźwięku (nagrania efektów, selekcja i montaż, dopasowanie do obrazu).
Dlaczego pozostałe okresy nie pasują?
- "Zdjęciowy" – na planie rejestruje się głównie dialogi i dźwięki planowe; imitacja dźwięku jest zwykle działaniem studyjnym wykonywanym później, gdy wiadomo, jakie ujęcia ostatecznie weszły do filmu.
- "Montażu" – sformułowanie bywa mylące, bo montaż może dotyczyć obrazu lub dźwięku. W realiach organizacji produkcji imitacja dźwięku jest elementem postprodukcji dźwiękowej, a nie koniecznie etapu montażu obrazu jako takiego.
- "Przygotowawczy" – to faza planowania (obsada, lokacje, budżet, harmonogram). Można wtedy wstępnie przewidzieć potrzebę imitacji dźwięku, ale samo wykonanie pracy odbywa się po zdjęciach.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się rola, której praca wymaga precyzyjnego dopasowania do gotowego obrazu, najczęściej właściwą odpowiedzią jest postprodukcja.
