Ewidencja wynagrodzeń brutto opiera się na prostej logice rachunkowości: naliczenie płacy brutto powoduje jednocześnie (1) powstanie kosztu po stronie jednostki oraz (2) powstanie zobowiązania wobec pracownika.
Dlatego poprawny zapis to:
- Dt "Wynagrodzenia" – bo koszty ujmuje się po stronie Dt/Wn konta kosztowego,
- Ct "Rozrachunki z tytułu wynagrodzeń" – bo zobowiązania (rozrachunki) rosną po stronie Ct/Ma konta rozrachunkowego.
Odpowiedź "Dt ‘Rozrachunki z tytułu wynagrodzeń’, Ct ‘Wynagrodzenia’" jest błędna, bo odwraca sens ekonomiczny operacji: naliczenie brutto nie zmniejsza kosztów i nie zmniejsza zobowiązań, tylko je tworzy.
Odpowiedź "Dt ‘Pozostałe rozrachunki z pracownikami’, Ct ‘Wynagrodzenia’" również jest nieprawidłowa: po pierwsze odwraca strony zapisu dla kosztu, a po drugie konto "pozostałe rozrachunki" nie jest typowym kontem do ujęcia standardowego zobowiązania z listy płac brutto (często służy do innych należności/zobowiązań pracowniczych).
Odpowiedź "Dt ‘Wynagrodzenia’, Ct ‘Rozrachunki publicznoprawne’" miesza dwa etapy księgowania. Rozrachunki publicznoprawne (np. z tytułu podatków i składek) pojawiają się przy ujmowaniu potrąceń i obciążeń pracodawcy, ale płaca brutto jako taka tworzy przede wszystkim rozrachunek z pracownikami, a nie bezpośrednio z instytucjami publicznoprawnymi.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści jest "płaca brutto", to szukaj pary: koszt wynagrodzeń + zobowiązanie wobec pracownika. Dopiero kolejne zapisy rozbijają potrącenia i rozliczenia publicznoprawne.
