Klej gipsowy jest spoiwem na bazie gipsu, przeznaczonym do wykonywania połączeń wewnątrz pomieszczeń, najczęściej w systemach suchej zabudowy. W praktyce wykorzystuje się go m.in. do mocowania płyt gipsowo-kartonowych bezpośrednio do ściany (technologia "suchych tynków", często metoda "na placki"), gdzie istotna jest kompatybilność materiałów: gips dobrze współpracuje z okładziną gipsową oraz podłożami mineralnymi o odpowiedniej nośności.
Odpowiedź "gipsowo-kartonowe." jest poprawna, ponieważ płyta gipsowo-kartonowa ma rdzeń gipsowy i jest standardowym materiałem przewidzianym do montażu na kleje gipsowe w wielu rozwiązaniach wykończeniowych. Połączenie tego typu jest typowe dla wyrównywania ścian i wykonywania okładzin bez stawiania rusztu.
Pozostałe propozycje nie pasują do tej technologii z punktu widzenia materiałowego i wykonawczego:
- "paździerzowe." – to płyty o innym składzie i przeznaczeniu; ich zachowanie pod wpływem wilgoci oraz wymagania dotyczące podłoża i kleju są odmienne, dlatego dobór kleju gipsowego byłby przypadkowy i ryzykowny.
- "pilśniowe." – płyty drewnopochodne/włókniste częściej wymagają rozwiązań przewidzianych dla materiałów organicznych (np. mocowania mechanicznego lub klejów dopasowanych do drewna), a nie kleju gipsowego.
- "wiórowo-cementowe." – płyty cementowe mają inne spoiwo (cement) i typowe systemy mocowania; klej gipsowy nie jest dla nich rozwiązaniem pierwszego wyboru, bo różnice materiałowe wpływają na przyczepność i trwałość.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o kleje gipsowe najczęściej kluczem jest skojarzenie z systemami gipsowymi (płyty GK, gładzie, masy gipsowe) i zastosowaniem wewnętrznym. Gdy w odpowiedziach pojawiają się płyty drewnopochodne lub cementowe, zwykle oznacza to inną technologię montażu.
