W kalkulacji kosztu wytworzenia pojedynczego wyrobu odzieżowego kluczowe są te pozycje, które można bezpośrednio przypisać do konkretnego modelu i sztuki wyrobu. Z tego powodu najczęściej dominują:
- koszty materiałów i dodatków – czyli zużycie tkanin/dzianin, podszewki, nici, wkładów odzieżowych oraz dodatków krawieckich (np. zamków, guzików, taśm);
- koszty robocizny – czas pracy potrzebny na przygotowanie elementów, krojenie, szycie, prasowanie i wykończenie.
Odpowiedź "materiałów i dodatków oraz robocizny" jest poprawna, bo wskazuje typowe koszty bezpośrednie, które rosną wraz z liczbą wytwarzanych sztuk i najsilniej wpływają na koszt jednostkowy.
Pozostałe propozycje odnoszą się do kosztów, które w wielu systemach rachunku kosztów są traktowane jako pośrednie lub nie są "przede wszystkim" determinujące koszt jednostkowy:
- "wynagrodzenia za pracę i marketingu" – marketing jest kosztem sprzedaży/ogólnym, zwykle rozliczanym na wiele produktów; nie jest bezpośrednim składnikiem kosztu wytworzenia konkretnej sztuki odzieży.
- "eksploatacji maszyn i obsługi administracyjnej" – eksploatacja maszyn może wpływać na koszt, ale najczęściej jest rozliczana jako narzut kosztów pośrednich; administracja również nie jest kosztem bezpośrednim wyrobu.
- "przygotowania produkcji oraz magazynowania odzieży" – przygotowanie produkcji i magazynowanie są kosztami pomocniczymi/logistycznymi; mogą być istotne w skali firmy, ale nie stanowią podstawowego składnika kosztu jednostkowego tak jak materiał i robocizna.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy tego, co wpływa na koszt wytwarzania "przede wszystkim", najpierw szukaj odpowiedzi zawierającej materiały oraz czas pracy, bo to zwykle największe i najbardziej bezpośrednie składniki kosztu w odzieżownictwie.
