Po lakowaniu bruzd ważnym etapem kontroli pozabiegowej jest sprawdzenie zwarcia, czyli tego, czy po nałożeniu i utwardzeniu laku nie powstał punkt przedwczesnego kontaktu. Nawet niewielki nadmiar materiału na powierzchni żującej może wywołać uczucie "za wysokiego" zęba, ból przy nagryzaniu lub dyskomfort w stawie skroniowo-żuchwowym. Dlatego w razie potrzeby wykonuje się korektę zgryzu.
Do takiej korekty dobiera się wiertło/frez przeznaczone do wykańczania i korygowania okluzji: narzędzie powinno umożliwiać kontrolowane, delikatne usunięcie nadmiaru materiału i wyrównanie powierzchni, bez agresywnego opracowywania tkanek. Właściwy dobór narzędzia jest elementem praktycznej wiedzy z rozpoznawania instrumentarium stomatologicznego.
Odpowiedź "Na ilustracji 1." jest poprawna, ponieważ wskazuje narzędzie do korekty zgryzu, które stosuje się po zalakowaniu, gdy kontrola artykulacji wykaże zbyt wysoki punkt.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, ponieważ odnoszą się do ilustracji przedstawiających inne typy narzędzi (o innym przeznaczeniu niż korekta okluzji), a ich użycie po lakowaniu mogłoby być nieskuteczne albo nieadekwatne do celu (zamiast precyzyjnego "finiszu" mogłoby prowadzić do zbyt dużej ingerencji lub do niewłaściwego wykończenia powierzchni).
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach z ilustracjami najpierw ustal czynność kliniczną (tu: kontrola i korekta zwarcia po lakowaniu), a dopiero potem szukaj narzędzia, które typowo służy do wykańczania i korekty okluzji. To ogranicza zgadywanie oparte na samym wyglądzie.
