Wiertła do metalu mogą mieć różne rodzaje chwytów (części mocowanej we wrzecionie lub uchwycie). W praktyce warsztatowej bardzo częsty jest chwyt walcowy (do klasycznego uchwytu wiertarskiego) oraz chwyt stożkowy, w tym stożek Morse’a, stosowany m.in. w wiertarkach stołowych i kolumnowych.
Stożek Morse’a to chwyt samohamowny: stożkowy trzonek wchodzi w dopasowane gniazdo stożkowe we wrzecionie (lub w tulei redukcyjnej). Charakterystyczną cechą wielu narzędzi z tym chwytem jest płetwa (tang) na końcu chwytu. Ten element:
- ułatwia przenoszenie momentu obrotowego,
- umożliwia wybicie narzędzia klinem/wybijakiem z gniazda,
- jest wyraźnym detalem odróżniającym od chwytu walcowego oraz od stożków bez płetwy.
Dlatego poprawna ilustracja to taka, na której jednocześnie widać: (1) stożkowy trzonek oraz (2) wyraźne zakończenie w postaci płetwy (spłaszczenia/wypustu na końcu stożka).
Dlaczego pozostałe ilustracje są nieprawidłowe? Zwykle przedstawiają one jeden z typowych "podobnych" przypadków: wiertło z chwytem walcowym (brak stożka), wiertło stożkowe bez płetwy lub inne narzędzie/kształt chwytu, który nie ma cechy tangu. Na egzaminie warto świadomie szukać właśnie końcówki chwytu: jeśli nie ma płetwy, to nie jest to wariant wskazany w pytaniu.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw sprawdź, czy trzonek jest stożkowy (a nie walcowy), a dopiero potem poszukaj płetwy na końcu. Taka dwuetapowa kontrola zmniejsza ryzyko błędu nieuwagi.