Pytanie dotyczy rozpoznania, który z pokazanych zawiasów pozwoli otworzyć skrzydło drzwiowe pod największym kątem. W praktyce maksymalny kąt otwarcia nie wynika z "siły" zawiasu ani z jego wielkości, lecz z geometrii i kinematyki: liczby i ułożenia przegubów, odsunięcia osi obrotu oraz tego, czy elementy zawiasu nie blokują się wzajemnie przy otwieraniu.
Odpowiedź "Na ilustracji 4." jest poprawna, ponieważ przedstawia zawias o konstrukcji zapewniającej najszerszy zakres ruchu skrzydła spośród porównywanych rozwiązań. Tego typu zawias ma zwykle tak ukształtowane ramiona/przeguby, aby skrzydło mogło "minąć" ościeżnicę i nie osiągać ograniczenia wcześniej niż w pozostałych wariantach.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo zawiasy z innych ilustracji mają bardziej ograniczoną geometrię pracy: albo oś obrotu jest ustawiona bliżej krawędzi i szybciej pojawia się kolizja, albo układ przegubów kończy zakres ruchu wcześniej. W zadaniach egzaminacyjnych warto pamiętać o prostej metodzie analizy:
- porównaj, jak daleko "odsuwa" oś obrotu skrzydło od ościeżnicy,
- sprawdź, czy przy dalszym otwieraniu elementy zawiasu nie zaczynają na siebie nachodzić,
- oceń, czy konstrukcja jest przewidziana do szerokiego otwierania (większy zakres ruchu).
Na egzaminie zwracaj uwagę na to, że pytanie dotyczy maksymalnego kąta otwarcia zawiasu, a nie np. ograniczników drzwi, samozamykaczy czy warunków montażowych. Wątpliwości rozstrzygaj przez porównanie kinematyki wszystkich ilustracji, a nie przez wybór "najbardziej masywnego" elementu.
