Składowanie płazów poddanych sezonowaniu ma jeden główny cel: umożliwić stopniowe i równomierne obniżanie wilgotności drewna bez tworzenia warunków sprzyjających degradacji (pleśń, sinizna) oraz bez nadmiernych odkształceń (paczenie, pękanie).
Dlatego prawidłowo ułożony stos do sezonowania powinien spełniać kilka zasad praktycznych:
- Przekładkowanie – między warstwami elementów stosuje się przekładki, aby zapewnić szczeliny powietrzne i równomierny przewiew całego stosu.
- Odizolowanie od gruntu – drewno nie może leżeć bezpośrednio na ziemi; stos opiera się na podkładach, co ogranicza podciąganie wilgoci i ułatwia wysychanie.
- Stabilne, równe podparcie – ogranicza to skręcanie i paczenie elementów w trakcie schnięcia.
- Ochrona przed zawilgoceniem – dopuszczalne jest zadaszenie lub osłona przed opadami, ale nie może ona blokować wentylacji (szczelne owinięcie folią zwykle pogarsza przewiew).
W odpowiedziach błędnych typowo pokazuje się rozwiązania, które wyglądają na bezpieczne (np. szczelne przykrycie), ale w praktyce zatrzymują wilgoć i pogarszają schnięcie, albo rozwiązania, w których drewno ma kontakt z gruntem lub jest ułożone "na płasko" bez przekładek, przez co wysycha nierównomiernie.
Wybierając rysunek, zwracaj uwagę na: obecność przekładek, prześwity dla powietrza, podkłady pod stosem oraz sposób osłony przed deszczem, który nie zamyka cyrkulacji.
