Ogłowienie buraka cukrowego jest etapem zbioru, który ma duże znaczenie dla jakości surowca kierowanego do przerobu. Korzeń buraka można w uproszczeniu podzielić na: głowę (z punktem wzrostu i nasadami liści), szyję korzeniową oraz korzeń spichrzowy, w którym gromadzona jest sacharoza.
Prawidłowe ogłowienie polega na usunięciu głowy wraz z górną częścią korony poprzez płaskie cięcie prostopadłe do osi korzenia, wykonane na granicy głowy i szyi korzeniowej (w praktyce zwykle ok. 1–2 cm poniżej nasady najniższych liści). Taki zabieg ogranicza pozostawienie części zawierających więcej związków pogarszających jakość technologiczną surowca, a jednocześnie minimalizuje straty masy korzenia spichrzowego.
W przedstawionych rysunkach poprawny wariant to ten, w którym:
- liście i głowa są usunięte,
- powierzchnia cięcia jest płaska i ma umiarkowaną średnicę (nie jest skrajnie mała ani przesadnie duża),
- cięcie jest wykonane nieco poniżej nasady liści, ale bez "wykrawania" dużej części górnego korzenia.
Tę charakterystykę spełnia odpowiedź "B".
Dlaczego pozostałe rysunki są nieprawidłowe?
- "A" przedstawia brak ogłowienia (pozostawienie rozety liściowej). To błąd, bo w surowcu zostają niepożądane części nadziemne, a ponadto taki burak jest trudniejszy w składowaniu i transporcie.
- "C" pokazuje cięcie zbyt wysokie (tuż przy nasadzie liści). Pozostawia to część tkanek z rejonu głowy, które pogarszają parametry technologiczne, więc jakość surowca jest niższa.
- "D" przedstawia cięcie zbyt niskie. Usuwa ono już istotną część szyi korzeniowej i wchodzi w tkankę spichrzową, co powoduje realne straty plonu (mniej masy i mniej sacharozy trafia do przerobu).
W praktyce rolniczej (ręcznie lub kombajnem) dąży się do tego, aby po cięciu powierzchnia była równa i bez pozostałości liści/łodyg, a jednocześnie by nie "ścinać" zbyt dużo korzenia. Umiejętność rozpoznania prawidłowego ogłowienia na schemacie jest typowym sprawdzianem znajomości technologii zbioru.
