Antena dookólna to taka, której charakterystyka promieniowania w płaszczyźnie poziomej (azymut) jest możliwie równomierna, czyli zapewnia pokrycie sygnałem "we wszystkie strony" wokół anteny (360°). W praktyce nie oznacza to idealnej kuli promieniowania, lecz typowo "obwarzanek" (maksimum w poziomie, mniejsze promieniowanie w górę i w dół).
Dlaczego wskazana odpowiedź jest poprawna?
Poprawny rysunek przedstawia antenę, która nie skupia energii w jednym kierunku w azymucie. Taki typ anten stosuje się tam, gdzie urządzenia odbiorcze/nadawcze mogą znajdować się dookoła punktu instalacji, a nie w jednym wybranym kierunku.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Antena kierunkowa (często rozpoznawalna jako konstrukcja z reflektorem/ direktorami lub z wąską wiązką na rysunku charakterystyki) promieniuje głównie w jednym kierunku – jest wybierana do łączy punkt–punkt lub gdy nadajnik/odbiornik jest w znanym kierunku.
- Antena sektorowa pokrywa tylko wycinek azymutu (np. część 360°), więc nie jest dookólna – stosuje się ją do pokrycia strefy, a nie całego otoczenia.
- Antena o wąskiej wiązce może mieć większy zysk, ale odbywa się to kosztem kierunkowości; większy zysk sam w sobie nie oznacza dookólności.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunku widzisz wyraźnie zaznaczony "kierunek główny" (strzałka/wiązka) lub elementy typowe dla Yagi/parabolicznej, to zwykle nie jest to antena dookólna. Dookólna w azymucie nie powinna mieć preferowanego kierunku w poziomie.
