Krój bezszeryfowy (sans serif) rozpoznaje się po tym, że litery nie mają szeryfów, czyli małych "daszków" lub "stopek" na końcach pionowych i poziomych kresek (np. u dołu litery "n" lub u góry litery "T"). Zamiast tego zakończenia są zwykle proste, obcięte lub lekko zaokrąglone.
W projektach multimedialnych (ekran, interfejs, wideo, prezentacja) kroje bezszeryfowe są często wybierane, bo:
- zachowują czytelność w mniejszych rozmiarach,
- mają prostsze kształty, które są bardziej stabilne przy rasteryzacji,
- lepiej pasują do nowoczesnych layoutów i UI.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "III.", ponieważ to tam przedstawiono krój pozbawiony szeryfów.
Pozostałe rysunki nie spełniają kryterium "bezszeryfowości" lub pokazują krój o cechach innych klas (np. z widocznymi zakończeniami, większym zróżnicowaniem formy, ozdobnością). Typową pułapką jest mylenie cienkich, subtelnych szeryfów z ich brakiem — warto powiększyć próbkę i sprawdzić końcówki kresek w kilku literach (np. "n", "T", "E", "a").
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli masz wątpliwość, najpierw szukaj szeryfów, a dopiero potem oceniaj "nowoczesność" lub grubość kroju. To najszybszy test rozróżniający serif vs sans serif.
