Odwodnienie powierzchniowe nawierzchni drogowej ma za zadanie szybko zebrać i odprowadzić wodę opadową z jezdni, aby ograniczyć zjawiska niebezpieczne i destrukcyjne (poślizg, rozmywanie pobocza, degradacja warstw nawierzchni).
Jednym z typowych rozwiązań jest ściek drogowy – element ukształtowany wzdłuż krawędzi jezdni (często przy krawężniku lub na styku z poboczem), który przejmuje spływ wody wynikający ze spadku poprzecznego i kieruje ją dalej (np. do wpustów, rowów lub innych urządzeń).
W praktyce ściek można rozpoznać po cechach konstrukcyjnych i położeniu:
- znajduje się wzdłuż krawędzi nawierzchni,
- tworzy ciągły tor spływu wody,
- często jest wykonany z elementów betonowych/prefabrykatów lub z warstwy betonowej/asfaltowej ukształtowanej w rynnę.
Odpowiedź poprawna wskazuje rysunek przedstawiający właśnie taki etap/efekt wykonania: ukończony ściek drogowy z betonowych elementów przy nawierzchni, w kontekście robót drogowych.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, ponieważ przedstawiają inne etapy lub elementy niezwiązane bezpośrednio ze ściekiem drogowym (np. prace przy samej nawierzchni bez ukształtowanego toru spływu, elementy odwodnienia innego typu albo obiekty niepełniące funkcji zbierania wody z jezdni). Typową pomyłką jest uznanie dowolnego zagłębienia lub rowu za ściek – kluczowe jest położenie przy krawędzi jezdni i funkcja przejmowania spływu z nawierzchni.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj na rysunku ciągłego pasa/rynny biegnącego wzdłuż krawędzi jezdni, często z widoczną linią elementów prefabrykowanych, a nie pojedynczego punktu odprowadzenia.
