Piła płatnica jest podstawową ręczną piłą do drewna, spotykaną w pracach ciesielskich i montażowych. Rozpoznaje się ją po kilku cechach konstrukcyjnych:
- długi, prostokątny (płaski) brzeszczot o wyraźnej długości w stosunku do rękojeści,
- zęby na jednej z dłuższych krawędzi brzeszczotu,
- rękojeść umożliwiająca stabilny chwyt (często w formie zamkniętej lub półzamkniętej).
W kontekście montażu elementów prefabrykowanych konstrukcji drewnianych taka piła jest użyteczna do docinania i korygowania elementów na miejscu, gdy potrzebne jest dopasowanie długości lub wykonanie prostego cięcia. Płatnica nie ma grzbietu usztywniającego jak piły grzbietowe, dlatego typowo służy do cięć ogólnych, a nie bardzo drobnych, precyzyjnych nacięć.
Pozostałe rysunki (niepoprawne) przedstawiają narzędzia o innych cechach rozpoznawczych i przeznaczeniu, np. piły o krótszym i sztywniejszym ostrzu, piły o innej geometrii brzeszczotu lub narzędzia mechaniczne/ramowe. Takie konstrukcje zmieniają sposób prowadzenia cięcia oraz typ zastosowań, więc nie odpowiadają nazwie płatnica.
Wskazówka egzaminacyjna: przy zadaniach "na rysunku" najpierw identyfikuj rodzinę narzędzia (piła ręczna), potem typ (długi płaski brzeszczot + klasyczny uchwyt), a dopiero na końcu eliminuj podobne odmiany na podstawie detali (np. obecność grzbietu, ramy, mechanizmu napędu).
