Kruszarka szczękowa to urządzenie do kruszenia materiału przez jego zgniatanie w przestrzeni pomiędzy dwiema szczękami: szczęką stałą oraz szczęką ruchomą. Kluczową cechą rozpoznawczą na schemacie jest więc obecność dwóch płyt/okładzin ustawionych naprzeciw siebie, tworzących klinowatą komorę kruszenia (zwykle szerszą u góry i węższą u dołu).
Odpowiedź 'B' jest właściwa, ponieważ odpowiada schematowi, w którym materiał jest podawany od góry i rozdrabniany w wyniku zbliżania się szczęki ruchomej do szczęki stałej. W typowym ujęciu widać też elementy sugerujące ruch wahadłowy/posuwisto-zwrotny szczęki ruchomej oraz szczelinę wylotową, przez którą wydostaje się urobek o zadanej granulacji.
- Odpowiedź 'A' jest niepoprawna, gdy rysunek nie pokazuje pary szczęk pracujących przeciw sobie (brakuje charakterystycznej komory utworzonej przez dwie płyty szczękowe), co wskazuje na inny typ kruszarki lub urządzenie o odmiennym mechanizmie rozdrabniania.
- Odpowiedź 'C' jest niepoprawna, jeśli schemat sugeruje kruszenie przez toczenie/uderzanie lub przez elementy wirujące, a nie przez zgniatanie między dwiema szczękami. Taki układ nie odpowiada zasadzie działania kruszarki szczękowej.
- Odpowiedź 'D' jest niepoprawna, gdy na rysunku dominują elementy typowe dla innych konstrukcji (np. stożek/rotor/walce), a nie zestaw: szczęka stała + szczęka ruchoma + klinowa przestrzeń kruszenia.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli masz wątpliwości, szukaj na rysunku dwóch płaskich okładzin ustawionych pod kątem oraz miejsca, w którym materiał jest ściskany, a nie ścierany czy uderzany. To najszybsza metoda odróżnienia kruszarki szczękowej od walcowej, stożkowej czy młotkowej na schematach.
