Złącze dwucięte elementów drewnianych (często opisywane jako połączenie "na podwójne ścinanie", ang. double shear) oznacza taki układ elementów i łącznika, w którym siła przekazywana przez łącznik powoduje jego ścinanie w dwóch płaszczyznach.
Najczęstszy schemat geometryczny to układ trójwarstwowy: element środkowy (np. łączony rygiel) znajduje się pomiędzy dwoma elementami zewnętrznymi (np. nakładkami lub "widełkami"). Wtedy łącznik przechodzi przez trzy warstwy, a potencjalne "miejsca ścięcia" (płaszczyzny ścinania) pojawiają się po obu stronach elementu środkowego. To jest kluczowa cecha odróżniająca złącze dwucięte od złącza jednociętego, gdzie występuje tylko jedna płaszczyzna ścinania (typowo połączenie dwóch elementów z jedną nakładką lub bez układu widełkowego).
Dlatego poprawna odpowiedź to "C", bo przedstawia układ, w którym łącznik pracuje na dwa ścinania (dwie płaszczyzny rozdziału między elementami). Pozostałe rysunki są niepoprawne w tym sensie, że pokazują układ dający tylko jedną płaszczyznę ścinania (jednocięty) albo przedstawiają inny typ połączenia, w którym nie występuje charakterystyczne "obejmowanie" elementu środkowego przez dwa zewnętrzne.
Wskazówka egzaminacyjna: patrz najpierw na liczbę warstw w przekroju węzła i na to, czy łącznik przechodzi przez układ "zewnętrzny–środkowy–zewnętrzny". Jeśli tak, zwykle oznacza to pracę dwuciętą. Jeśli są tylko dwie warstwy, najczęściej jest to praca jednocięta.
