Na mapie ewidencyjnej (EGiB) poszczególne elementy treści mają przypisaną symbolikę, aby użytkownik mógł je szybko odróżnić. Jednym z takich elementów są kontury użytków gruntowych (np. R, Ł, Ps), czyli granice obszarów użytków w obrębie działek.
Dla konturów użytków gruntowych stosuje się parametry graficzne, które w praktyce programów geodezyjnych przekładają się na ustawienia w oknie "Edycja linii". Kluczowe są trzy cechy:
- Kolor: użytki gruntowe przedstawia się w kolorze zielonym.
- Styl linii: kontury użytków to linia przerywana o proporcji 1:1 (kreska i przerwa o równej długości), co odróżnia je od granic działek.
- Grubość: dla skali 1:5000 przyjmuje się grubość 0,13 mm.
Widok spełniający jednocześnie te warunki (zielony kolor, linia przerywana, grubość 0,13 mm) odpowiada ustawieniom właściwym do narysowania zasięgu konturów użytków gruntowych.
Pozostałe warianty są błędne, bo reprezentują typowe pomyłki:
- Ustawienia z kolorem kasztanowym/brązowym mogą kojarzyć się z konturami klasyfikacyjnymi (klasy bonitacyjne), a nie z użytkami.
- Linia ciągła (nieprzerywana), niezależnie od koloru, jest charakterystyczna m.in. dla granic działek ewidencyjnych, więc nie pasuje do konturów użytków.
- Kolory typu czerwony lub czarny nie są standardowym wyróżnikiem użytków; mogą wprowadzać w błąd i obniżać czytelność mapy.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach grubość linii jest taka sama, nie traktuj jej jako cechy rozstrzygającej. Najczęściej decydują kolor i styl linii, bo to one kodują znaczenie obiektu na mapie.
