W układzie: prosta wlotowa – krzywa przejściowa – łuk kołowy – krzywa przejściowa – prosta wylotowa każdy element ma charakterystyczny "ślad" na wykresie kątów (czyli na wykresie pokazującym, jak zmienia się kierunek/kat zwrotu wzdłuż drogi, np. w funkcji pikietażu).
Dlaczego "łuk kołowy" jest rozpoznawalny?
Łuk kołowy ma stały promień, a więc stałą krzywiznę. Stała krzywizna oznacza, że przyrost kąta kierunku na jednostkę długości jest stały. W efekcie na wykresie kątów odcinek odpowiadający łukowi kołowemu ma postać fragmentu o stałym nachyleniu, czyli najczęściej jest to odcinek liniowy (prosta linia na wykresie).
Jak odróżnić pozostałe elementy?
- Prosta (styczna): kierunek się nie zmienia, więc kąt na wykresie pozostaje stały. Graficznie to fragment "poziomy" (brak przyrostu kąta), z wyjątkiem sytuacji, gdy wykres jest zdefiniowany inaczej – kluczowa cecha to brak zmiany kierunku.
- Krzywa przejściowa: krzywizna narasta (lub maleje) stopniowo od 0 do wartości łuku (i odwrotnie). Oznacza to, że tempo przyrostu kąta nie jest stałe, tylko zmienia się. Na wykresie kątów daje to fragment krzywoliniowy (nachylenie rośnie lub maleje).
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj fragmentu "pomiędzy" dwiema krzywymi przejściowymi, który jest najbardziej "regularny" i ma stałe nachylenie. To właśnie odpowiada łukowi kołowemu. Uważaj na częsty błąd: prosta nie ma nachylenia (kąt stały), natomiast łuk kołowy ma nachylenie stałe, ale niezerowe (kąt narasta równomiernie).
Odpowiedzi niebędące łukiem kołowym zwykle wskazują: fragment poziomy (prosta) albo fragment o zmiennym nachyleniu (krzywa przejściowa), ewentualnie układ, w którym brakuje symetrii KP–łuk–KP.