Połączenie klinowe to sposób łączenia wału z piastą, w którym moment obrotowy jest przenoszony przez klin współpracujący z odpowiednimi rowkami (gniazdami) w obu częściach. Istotą rozpoznania na rysunku jest odnalezienie elementu o geometrii klina oraz sposobu jego osadzenia w węźle wał–piasta.
Typowe cechy rozpoznawcze połączenia klinowego na rysunku technicznym:
- widoczny element wsuwany pomiędzy wał i piastę (klin),
- rowki/gniazda dopasowane do klina w obu częściach,
- połączenie ma za zadanie unieruchomić względny obrót wału i piasty (przeniesienie momentu),
- w wielu rozwiązaniach klin działa na zasadzie klinowania (wytwarza docisk), a nie tylko "wkładki" o stałej grubości.
Odpowiedź "Na rysunku 3." jest poprawna, ponieważ to właśnie tam widoczne są elementy charakterystyczne dla połączenia klinowego: klin oraz jego osadzenie w rowkach wału i piasty. Pozostałe wskazania (rysunek 1, 2 lub 4) są nieprawidłowe, bo na tych rysunkach nie występuje jednoznacznie przedstawiony klin pełniący funkcję elementu klinującego w złączu wał–piasta.
W praktyce egzaminacyjnej najczęstsza pułapka polega na pomyleniu połączenia klinowego z innymi połączeniami kształtowymi wału i piasty. Dlatego przed wyborem odpowiedzi warto: (1) odszukać na rysunku element pośredni, (2) sprawdzić, czy jego kształt odpowiada klinowi, (3) ocenić, czy współpracuje z rowkami w obu częściach i wskazuje na przenoszenie momentu obrotowego.
