Korozja cierna (fretting corrosion) jest zjawiskiem związanym z mikroruchami dwóch stykających się powierzchni metalowych pozostających pod obciążeniem. Typowo rozwija się tam, gdzie elementy konstrukcji pracują względem siebie: w zawiasach, przegubach, zamkach i innych mechanizmach ruchomych. W takich miejscach dochodzi do tarcia, uszkadzania warstwy pasywnej stali i nasilonego tworzenia produktów korozji.
Narzędzie z ilustracji to pinceta (szczypczyki) sprężynujące – ma dwa ramiona trwale połączone na jednym końcu i działa jak sprężyna. Nie posiada zawiasu ani zamka, czyli nie ma charakterystycznych stref styku ruchomych elementów, w których mogłaby rozwinąć się korozja cierna. Dlatego poprawna jest odpowiedź: cierna.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują jako "nie wystąpi"?
- Szczelinowa – może pojawić się w trudno dostępnych szczelinach/złączeniach lub miejscach zalegania wilgoci i zanieczyszczeń; w praktyce ryzyko zależy od geometrii i jakości mycia/suszenia.
- Naprężeniowa – w stalach może być związana z obecnością naprężeń i środowiska korozyjnego; element sprężynujący z definicji pracuje pod naprężeniem, więc mechanizm jest potencjalnie możliwy w niekorzystnych warunkach.
- Powierzchniowa – może dotyczyć powierzchni instrumentu przy ekspozycji na środki chemiczne, pozostałości po myciu/dezynfekcji lub niewłaściwe suszenie i przechowywanie.
W praktyce CSSD kluczowe jest rozpoznanie, które instrumenty mają mechanizmy ruchome (wymagające szczególnej kontroli i konserwacji miejsc przegubowych), a które są jednoczęściowe/sprężynujące. To pozwala trafnie przewidywać typowe miejsca i typy korozji oraz dobierać działania zapobiegawcze.
