W układach opartych o opływanie elementy, które mają ustawić się obok siebie w jednym wierszu, zwykle otrzymują regułę opływania. Dzięki temu przestają zachowywać się jak typowe elementy blokowe zajmujące całą dostępną szerokość w normalnym przepływie dokumentu i mogą "ustawić się" w poziomie (o ile suma ich szerokości na to pozwala).
Jeżeli w projekcie występują cztery bloki (1–4) tworzące rząd, to logiczne jest zastosowanie opływania dla każdego z nich, aby mogły tworzyć wspólną linię. Samo przypisanie szerokości blokom 1–4 nie gwarantuje ułożenia w jednym wierszu w normalnym przepływie – szerokość ogranicza rozmiar, ale bez opływania (lub innej metody układu) elementy blokowe nadal będą przechodzić do kolejnej linii.
Blok 5 ma inną rolę: powinien znaleźć się poniżej całego rzędu bloków 1–4. W układzie z opływaniem bez "czyszczenia" może on próbować ustawić się obok pływających elementów lub "podciągnąć się" w wolne miejsce. Dlatego dla bloku 5 stosuje się regułę czyszczącą, aby rozpoczął się pod elementami pływającymi.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- Opcja z czyszczeniem dla wszystkich bloków zrywałaby ideę wspólnego rzędu, bo każdy blok byłby wymuszony poniżej poprzednich elementów pływających, zamiast tworzyć jedną linię.
- Opcja z opływaniem tylko dla bloków 1 i 2 nie tworzy pełnego rzędu 1–4; bloki 3 i 4 pozostałyby w normalnym przepływie i najczęściej spadłyby do kolejnej linii.
- Opcja z opływaniem dla wszystkich bloków (łącznie z 5) nie gwarantuje, że blok 5 przejdzie poniżej; bez czyszczenia może on próbować ustawić się obok wcześniejszych elementów, jeśli znajdzie miejsce.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: elementy tworzące kolumny dostają regułę opływania, a element kończący sekcję pod kolumnami dostaje regułę czyszczenia opływania, aby nie "wchodził" w obszar kolumn.
