Celem planowania czasu wolnego w opiece nad osobą chorą i niesamodzielną nie jest wyłącznie "zajęcie" pacjenta, ale przede wszystkim dobór takiej aktywności, która wspiera funkcjonowanie i jest możliwa do wykonania przy aktualnych ograniczeniach. U pacjentki ze stwardnieniem rozsianym występuje niedowład kończyn dolnych i porusza się ona na wózku, natomiast nie ma drżenia kończyn górnych. To oznacza, że można (i warto) zaplanować zadania wymagające kontrolowanej pracy rąk.
Odpowiedź "wykonywanie prac ręcznych" jest właściwa, ponieważ prace ręczne (np. proste czynności manualne, składanie, lepienie, wycinanie, robótki) są formą aktywizacji zbliżoną do terapii zajęciowej. Taka aktywność:
- wymusza czynny ruch kończyn górnych,
- trenuje chwyt, siłę, zakres ruchu i koordynację,
- sprzyja utrzymaniu samodzielności w czynnościach wymagających sprawnych rąk (np. higiena, ubieranie, jedzenie),
- może być łatwo stopniowana (czas, trudność, wielkość elementów), co jest ważne w SM, gdzie często występuje męczliwość.
Odpowiedź "czytanie czasopism i książek" może wspierać komfort psychiczny i orientację, ale nie realizuje kluczowego celu z pytania, czyli zachowania sprawności kończyn górnych; udział ruchowy rąk jest niewielki i zwykle nie ma charakteru treningowego.
Odpowiedź "długie spacery po okolicy" jest nieadekwatna i potencjalnie nierealistyczna przy niedowładzie kończyn dolnych i poruszaniu się na wózku; dodatkowo "długie" spacery zwiększają ryzyko przeciążenia i nie odnoszą się do usprawniania rąk.
Odpowiedź "oglądanie telewizji w pokoju" jest typową aktywnością bierną. Może wypełnić czas, ale nie utrzymuje sprawności kończyn górnych i nie wspiera celu usprawniania.
W praktyce opiekun medyczny powinien dobierać aktywności tak, aby były: bezpieczne, możliwe do wykonania, celowe i motywujące, a także dostosowane do zmęczenia i dnia pacjenta.
