Opis sytuacji wskazuje, że komputer uruchamia system operacyjny z sieci lokalnej. Taki tryb działania jest typowy dla środowisk, w których stacje robocze nie mają własnego dysku (tzw. diskless) albo system jest wdrażany/uruchamiany centralnie. Żeby to zadziałało, urządzenie musi potrafić wykonać rozruch przez sieć jeszcze zanim system operacyjny zostanie załadowany.
Za ten etap odpowiada funkcja PXE (Preboot Execution Environment). Karta sieciowa (lub firmware płyty głównej współpracujący z kartą) udostępnia kod startowy, który pozwala m.in. pobrać konfigurację z DHCP i pobrać plik startowy z serwera (często przez TFTP lub inne mechanizmy zależne od implementacji). Gdy zintegrowana karta sieciowa na płycie głównej uległa uszkodzeniu, komputer traci możliwość komunikacji sieciowej na etapie preboot, więc nie uruchomi systemu z LAN.
Dlatego poprawnym działaniem jest montaż karty sieciowej wspierającej funkcję Preboot Execution Environment. Taka karta przywraca zdolność startu z sieci i pozwala ponownie użyć mechanizmu bootowania sieciowego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "napęd CD-ROM" – umożliwia uruchamianie z nośnika optycznego, ale nie naprawia rozruchu sieciowego; nadal brakuje sprawnej funkcji LAN na etapie preboot.
- "najprostszą kartę sieciową wspierającą IEEE 802.3" – IEEE 802.3 opisuje Ethernet na poziomie standardu łącza/fizycznym, ale sama zgodność z 802.3 nie gwarantuje obsługi PXE (czyli kodu/sterownika rozruchowego dostępnego przed startem OS).
- "dysk twardy" – dostarcza lokalne miejsce na system, lecz w scenariuszu celem jest przywrócenie uruchamiania z sieci; dodanie dysku nie odtwarza utraconej funkcjonalności PXE, jeśli komputer ma startować z LAN.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się informacja o uruchamianiu z sieci, szukaj w odpowiedziach słów kluczowych typu PXE, Preboot, ewentualnie ustawień bootowania w BIOS/UEFI. To zwykle odróżnia "zwykłą" kartę Ethernet od karty/firmware przygotowanych do rozruchu sieciowego.
