W silniku indukcyjnym poślizg s opisuje różnicę między prędkością synchroniczną pola a prędkością wirnika. Dla pracy silnikowej typowo rozpatruje się zakres 0<s<1. Charakterystyka M=f(s) ma kształt: od małych poślizgów moment rośnie, osiąga maksimum (moment krytyczny, zwany też maksymalnym), a następnie dla większych poślizgów zaczyna maleć.
Warunek stabilności pracy napędu w punkcie pracy można opisać jakościowo tak: gdy obciążenie chwilowo wzrośnie, prędkość spada, więc poślizg rośnie. Żeby układ wrócił do stanu równowagi, moment elektromagnetyczny silnika powinien w odpowiedzi na wzrost poślizgu również wzrosnąć (silnik "dociąga" momentem do nowego obciążenia). Tę własność spełnia odcinek charakterystyki, na którym moment rośnie wraz z poślizgiem, czyli od zera do poślizgu odpowiadającego maksimum momentu.
W zapisie z zadania punkt s3 odpowiada granicy, do której trwa stabilny wzrost momentu (poślizg przy momencie krytycznym). Stąd pełny zakres pracy stabilnej to 0 ÷ s3.
- Odpowiedź "0 ÷ s1" jest zbyt wąska: obejmuje jedynie fragment stabilnej pracy przy bardzo małych poślizgach i nie uwzględnia stabilnej pracy aż do momentu krytycznego.
- Odpowiedź "s2 ÷ s4" obejmuje również obszar po stronie opadającej charakterystyki, gdzie przy wzroście poślizgu moment maleje, co sprzyja "uciekaniu" punktu pracy (niestabilność) przy przeciążeniu.
- Odpowiedź "s3 ÷ s4" zaczyna dopiero od granicy stabilności; w praktyce opisuje zakres, w którym silnik nie ma pełnej zdolności do samoczynnego ustalenia się po zmianie obciążenia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz M=f(s), najpierw znajdź maksimum momentu (moment krytyczny). Stabilna praca silnikowa jest po stronie "narastającej" aż do tego maksimum, a nie po stronie "opadającej".
