Kalifornijski wskaźnik nośności (CBR) jest miarą oporu gruntu przeciw wciskaniu tłoka w warunkach znormalizowanych. W praktyce drogowej im wyższa wartość CBR, tym lepsza nośność i mniejsza podatność podłoża na odkształcenia pod obciążeniem od ruchu.
W zadaniu kluczowe jest nie wykonywanie obliczeń, lecz poprawne odczytanie zależności z tabeli i przypisanie wyniku CBR do grupy nośności. Tabela zawiera granice (progi) albo przedziały wartości CBR odpowiadające poszczególnym grupom. Dla grupy G1 (najlepszej nośności) w danych z tabeli wskazano wartość CBR = 12% jako warunek kwalifikacji.
- "CBR = 12%" jest poprawne, bo spełnia warunek przypisany w tabeli do grupy G1 (jest wartością graniczną/minimalną dla tej grupy według przedstawionych danych).
- "CBR = 8%" jest zbyt niskie względem progu dla G1, więc taki grunt nie powinien być zakwalifikowany do najlepszej grupy nośności na podstawie tej tabeli.
- "CBR = 6%" także nie spełnia wymagań dla G1; typowo takie wartości wskazują na słabsze podłoże wymagające ostrożniejszego doboru technologii robót ziemnych.
- "CBR = 2%" odpowiada bardzo niskiej nośności, więc nie może wskazywać grupy G1 w klasyfikacjach opartych na CBR.
Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi upewnij się, czy tabela podaje wartości minimalne, czy przedziały. Jeśli jest to próg minimalny dla G1, wybiera się wartość graniczną przypisaną do G1, a nie "jakąkolwiek większą" lub "najwyższą z listy".
Uwaga praktyczna: wartości graniczne dla grup nośności mogą zależeć od przyjętych wytycznych i aktualizacji dokumentów. W zadaniu zawsze rozstrzygające są dane podane w załączonej tabeli.
