Zapotrzebowanie netto w MRP oznacza ile materiałów trzeba faktycznie zamówić po uwzględnieniu tego, co przedsiębiorstwo już ma w magazynie. Kluczowe jest rozróżnienie dwóch etapów: (1) pokrycie zamówienia zapasem wyrobów gotowych, (2) dopiero potem pokrycie brakującej produkcji zapasem komponentów.
Krok 1: ustalenie, ile długopisów trzeba wyprodukować
Zamówienie wynosi 2500 szt., ale w magazynie jest 100 gotowych długopisów. Te sztuki można wydać bez produkcji, więc do wytworzenia pozostaje: 2500 − 100 = 2400 szt.
Krok 2: zapotrzebowanie brutto na komponenty (dla produkcji 2400 szt.)
W zadaniu przyjmuje się prostą strukturę wyrobu (BOM): 1 długopis składa się z 1 obudowy, 1 sprężynki i 1 wkładu. Zatem dla 2400 długopisów potrzeba brutto po 2400 szt. każdego z komponentów.
Krok 3: zapotrzebowanie netto = brutto − zapasy komponentów
- Obudowy: 2400 − 1500 = 900 szt.
- Sprężynki: 2400 − 1200 = 1200 szt.
- Wkłady: 2400 − 2000 = 400 szt.
Dlatego poprawny wynik to: obudowa 900 szt., sprężynka 1200 szt., wkład 400 szt.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Warianty podające wartości większe o 900/1200/400 zwykle wynikają z pominięcia jednego z odliczeń (np. nieuwzględnienia zapasu wyrobów gotowych albo błędnego odjęcia zapasu komponentów).
- Wariant "2400 szt. każdego elementu" odpowiada w praktyce zapotrzebowaniu brutto na komponenty dla produkcji 2400 szt., czyli przed odjęciem stanów magazynowych komponentów.
- Wariant "2500 szt. każdego elementu" to typowe utożsamienie zamówienia z potrzebą materiałową, czyli liczenie brutto dla pełnego zamówienia bez uwzględnienia zapasu długopisów i bez odjęcia zapasów komponentów.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zapisz na kartce kolejność: zamówienie → minus zapas wyrobów gotowych → produkcja → BOM → minus zapasy komponentów. To minimalizuje ryzyko pomyłki.
