KWALIFIKACJA BUD1 + BUD8 + BUD12 + BUD14 + BUD15 - CZERWIEC 2011

PYTANIE NR 37.
Na podstawie danych zamieszczonych w tabeli, oblicz ilość zaprawy klejącej potrzebnej do ułożenia metodą kombinowaną 50 m2 posadzki jednobarwnej z płytek o wymiarach 30 x 30 cm.
Ilustracja przedstawia tabelę z danymi dotyczącymi nakładów na 100 m² posadzki jednobarwnej z płytek o różnych wymiarach.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W metodzie kombinowanej ilość zaprawy wyznacza się z tabeli zużycia dla płytek 30×30 cm, a następnie przelicza na całą powierzchnię: (zużycie w kg/m²) × 50 m². Z danych tabelarycznych dla tego wariantu wynika zapotrzebowanie równe 260 kg.

Pełne wyjaśnienie:

Zadanie polega na obliczeniu masy zaprawy klejącej potrzebnej do ułożenia 50 m² posadzki z płytek 30×30 cm metodą kombinowaną. Kluczowe są dwa kroki: poprawny odczyt danych z tabeli oraz poprawne przeliczenie na zadaną powierzchnię.

1) Wybór właściwych danych z tabeli
Najpierw należy znaleźć w tabeli pozycję odpowiadającą:

  • formatowi płytek 30×30 cm,
  • metodzie kombinowanej (czyli nakładaniu kleju zarówno na podłoże, jak i na spód płytki),
  • warunkom, które tabela rozróżnia (jeśli występują), np. rodzaj okładziny/posadzki lub sposób aplikacji.
Metoda kombinowana zwykle oznacza większe zużycie niż metoda pojedyncza, dlatego pomylenie wiersza/kolumny prowadzi do zaniżenia lub zawyżenia wyniku.

2) Przeliczenie zużycia na 50 m²
Gdy w tabeli podano zużycie w kg/m², obliczenie jest liniowe: mnoży się wartość jednostkową przez powierzchnię 50 m². Otrzymana masa to ilość zaprawy potrzebna na całość posadzki w przyjętych w tabeli założeniach (np. bez dodatkowego zapasu, o ile tabela go nie narzuca).

Dlaczego poprawna jest odpowiedź "260 kg"?
Bo odpowiada ona wynikowi przeliczenia wykonanemu na podstawie danych tabelarycznych dla płytek 30×30 cm i metody kombinowanej, po przemnożeniu przez 50 m².

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

  • "238 kg" typowo wskazuje na wybór innego wariantu z tabeli (np. metoda pojedyncza lub inne narzędzie/warstwa), albo na błąd rachunkowy w mnożeniu.
  • "475 kg" sugeruje zastosowanie zbyt wysokiego zużycia jednostkowego (np. dla innego formatu płytek lub innej technologii), ewentualnie podwójne policzenie tego samego składnika.
  • "520 kg" najczęściej wynika z błędu skali (np. potraktowanie 50 m² jak 100 m² lub użycie dwukrotnie większego współczynnika), albo z nieuprawnionego doliczenia "podwójnego" zużycia mimo że metoda kombinowana jest już ujęta w tabeli.

Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, czy wybrany odczyt dotyczy dokładnie metody kombinowanej oraz czy tabela podaje zużycie w kg/m² (a nie np. na worek/opakowanie). Na końcu oceń wynik "na zdrowy rozsądek" – czy mieści się w realnych wartościach dla robót posadzkarskich.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Metoda kombinowana to sposób klejenia, w którym zaprawę nanosi się zarówno na podłoże, jak i na spód płytki. Zwiększa to kontakt kleju z płytką i ogranicza puste przestrzenie, ale zwykle podnosi zużycie zaprawy w porównaniu do metody pojedynczej.
Zużycie zaprawy zależy m.in. od formatu płytek, metody aplikacji i grubości warstwy wynikającej z narzędzia. Tabela podaje wartość jednostkową (np. kg/m²), bez której nie da się wiarygodnie przeliczyć masy potrzebnej na całą powierzchnię.
Wartość w kg/m² mówi, ile kilogramów zaprawy potrzeba na 1 m² okładziny w danych warunkach. Aby policzyć masę na całość, mnożysz zużycie jednostkowe przez powierzchnię: (kg/m²) × (m²). To podstawowy schemat obmiaru materiałów.
Najczęstsze to: odczyt złego wiersza/kolumny z tabeli (inna metoda lub format płytek), pomyłka w jednostkach, błąd rzędu wielkości (np. 5 zamiast 50 m²) oraz nieuzasadnione doliczenie "podwójnego" zużycia mimo że metoda kombinowana jest już uwzględniona.
To zależy od założeń zadania i tego, co mówi tabela. W niektórych obliczeniach szkolnych przyjmuje się wynik "z tabeli" bez zapasu, a zapas omawia osobno. W praktyce często dolicza się rezerwę na straty, ale na egzaminie decyduje zapis w zadaniu.
Zużycie rośnie m.in. przy metodzie kombinowanej, nierównym podłożu, większej grubości warstwy, doborze pacy o większych zębach oraz przy płytkach o większym formacie. Wpływ mają też poprawki wykonawcze i docinanie, które generują straty materiałowe.
Warto porównać wynik z typowym zużyciem z kart technicznych: jeśli wychodzą skrajnie niskie lub skrajnie wysokie wartości, to sygnał błędu w doborze danych z tabeli lub w mnożeniu. Dodatkowo zweryfikuj, czy uwzględniłeś właściwą metodę (kombinowaną).
Najważniejsze jest, aby tabela była dobrana do tego samego formatu płytek oraz do tej samej metody klejenia. Jeśli tabela rozróżnia jeszcze narzędzie (np. rozmiar zębów pacy) lub zakresy zużycia, trzeba konsekwentnie przyjąć wariant wskazany w zadaniu.
Stosuje się ją, gdy zależy na wysokim stopniu podparcia płytki i ograniczeniu pustek pod okładziną, co jest ważne przy obciążeniach użytkowych. Lepszy kontakt kleju zmniejsza ryzyko odspojenia, ale trzeba liczyć się z większym zużyciem zaprawy.
Ćwicz schemat: odczyt danych z tabeli → sprawdzenie jednostek → proste przeliczenie na obmiar (m², m³, kg) → kontrola sensowności wyniku. Pomaga też trenowanie uważności: identyfikuj w treści warunki typu "metoda kombinowana", format, powierzchnia i rodzaj robót.
info

Statystycznie 27% uczniów zna prawidłową odpowiedź. bardzo trudne

Według specjalistów z branży: "W metodzie kombinowanej ilość zaprawy wyznacza się z tabeli zużycia dla płytek 30×30 cm, a następnie przelicza na całą powierzchnię: (zużycie w kg/m²) × 50 m²."

Materiały:

  • Karty techniczne producentów zapraw klejowych (sekcja: zużycie, metoda aplikacji)
  • Podręczniki/poradniki wykonawstwa okładzin i posadzek z płytek ceramicznych
  • Zadania rachunkowe z obmiaru i przedmiaru robót budowlanych (kg/m², m², zapas materiału)

Aktualizacja pytania: 03.04.2026



Aktualizacja pytania: 03.04.2026
📡 Brak połączenia internetowego