Aby obliczyć cenę brutto wyprodukowania protezy modularnej podudzia, trzeba oprzeć się wyłącznie na danych liczbowych podanych w tabeli. W praktyce egzaminacyjnej oznacza to wykonanie uporządkowanej kalkulacji w kilku krokach.
Krok 1: odczyt danych z tabeli. Zidentyfikuj wszystkie pozycje, które zgodnie z poleceniem wchodzą do kosztu wytworzenia (np. komponenty protezy modularnej, ewentualne materiały pomocnicze oraz robocizna). Najczęstszy problem to pominięcie jednej pozycji lub wzięcie wartości z niewłaściwej kolumny.
Krok 2: obliczenie wartości bazowej. Zsumuj wartości cząstkowe dokładnie tak, jak wymaga tego tabela. Jeśli w tabeli występują narzuty lub procenty, zastosuj je w odpowiednim momencie (najpierw licz bazę, potem narzut), a nie "w pamięci".
Krok 3: przejście z netto na brutto. Jeżeli tabela podaje wartości netto, a polecenie wymaga brutto, należy wykonać przeliczenie na brutto (a nie tylko ponownie zsumować te same liczby). Zaokrąglenie najlepiej wykonać dopiero na końcu, aby uniknąć różnic rzędu kilku–kilkunastu złotych.
Weryfikacja wyniku: poprawny rezultat końcowy obliczeń to 7 911,00 zł. Pozostałe odpowiedzi są typowe dla błędów rachunkowych: jedna z nich zwykle odpowiada sytuacji, gdy student pozostaje na wartości netto; inna może wynikać z pominięcia pojedynczego elementu kosztu; kolejna bywa efektem błędnego zaokrąglenia lub zastosowania procentu do złej podstawy. Na egzaminie warto zrobić szybki "check": czy uwzględniono wszystkie pozycje oraz czy wynik rzeczywiście jest wartością brutto.
