W tekturze falistej trzywarstwowej (liner–fluting–liner) warstwa flutingu jest pofalowana, więc aby wytworzyć określoną długość gotowej tektury, trzeba zużyć więcej metrów flutingu niż wynosi długość produktu.
Do takich obliczeń stosuje się wartość z tabeli (zwykle podawaną jako współczynnik pofalowania/zużycia dla danego profilu fali). Postępowanie jest standardowe:
- odczytaj z tabeli współczynnik dla fali D,
- pomnóż długość zamawianej/produkowanej tektury przez ten współczynnik,
- otrzymujesz wymaganą długość flutingu w metrach.
Dla długości 2 000 m tektury i współczynnika z tabeli otrzymuje się wynik 3 200 m. Taki rezultat jest logiczny, ponieważ fluting musi mieć długość większą niż 2 000 m (fala "zjada" dodatkową długość materiału).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Wartości typu 2 900 m zwykle wynikają z przyjęcia zbyt małego współczynnika lub pomylenia fali. Z kolei 12 000 m i 14 000 m sugerują błąd rzędu wielkości (np. omyłkowe przemnożenie przez liczbę warstw, niewłaściwe użycie danych z tabeli albo podstawienie złej jednostki). Na egzaminie warto sprawdzić sens wyniku: dla pojedynczego odcinka 2 000 m tektury trzywarstwowej fluting nie powinien być ani krótszy od długości tektury, ani wielokrotnie większy bez wyraźnej przyczyny w danych.
