W tego typu zadaniu egzaminacyjnym kluczowe jest poprawne odczytanie danych z tabeli oraz konsekwentne zastosowanie schematu: części + robocizna.
1) Ustal koszt części.
W treści wskazano elementy i ich ilości:
- dwa łączniki stabilizatora (czyli koszt jednostkowy z tabeli należy przemnożyć przez 2),
- jedna tuleja metalowo-gumowa wahacza (koszt jednostkowy z tabeli mnożymy przez 1).
Następnie sumuje się obie pozycje, aby otrzymać łączny koszt materiałów/części.
2) Ustal koszt robocizny.
Podany jest normatywny czas pracy: 1,2 roboczogodziny. Z tabeli należy odczytać stawkę za 1 roboczogodzinę i wykonać mnożenie: 1,2 × stawka. To daje koszt pracy mechanika dla całej operacji (zgodnie z treścią zadania).
3) Oblicz koszt całkowity.
Ostatecznie dodaje się koszt części oraz koszt robocizny. Otrzymana suma (po ewentualnym zaokrągleniu do 0,01 zł zgodnie z formatem tabeli) daje wartość wskazaną jako prawidłowa: 204,20 zł.
Dlaczego pozostałe kwoty bywają wybierane błędnie?
- 185,00 zł często wynika z pominięcia jednej sztuki łącznika (policzenie 1 zamiast 2) albo nieuwzględnienia pełnego kosztu robocizny.
- 210,20 zł może być efektem odczytania z tabeli niewłaściwej pozycji (np. podobnie nazwanej części) lub użycia innej stawki robocizny niż przewidziana w tabeli.
- 228,60 zł bywa skutkiem podwójnego doliczenia robocizny lub potraktowania czasu 1,2 rbh jako czasu dla jednego elementu i przemnożenia go przez liczbę wymienianych części.
Wskazówka egzaminacyjna: zanim zaczniesz liczyć, wypisz w jednym wierszu: 2 × (cena łącznika) + 1 × (cena tulei) + 1,2 × (stawka rbh). Taka "checklista" zmniejsza ryzyko pomyłki w ilościach i w doborze danych z tabeli.
