Zasada HIFO (Highest In, First Out) w gospodarce magazynowej oznacza, że przy realizacji wydań (np. dokument WZ) w pierwszej kolejności wybiera się do pobrania partię o najwyższej cenie lub koszcie jednostkowym spośród partii znajdujących się na stanie. W praktyce jest to reguła "najdroższe wychodzi pierwsze".
Aby poprawnie odpowiedzieć na pytanie, należy:
- odczytać z tabeli parametry każdej partii zapasu (co najmniej taką informację, która pozwala porównać, która partia jest "najdroższa", np. cena jednostkowa, koszt przyjęcia jednostki, wartość jednostkowa),
- porównać te wartości między partiami 1–4,
- wskazać partię o najwyższej wartości, bo to ona spełnia kryterium HIFO.
Odpowiedź "Partię zapasu 3." jest zgodna z HIFO, jeśli (zgodnie z danymi z tabeli) właśnie partia 3 ma najwyższą cenę/koszt jednostkowy wśród dostępnych partii.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne? Każda z opcji typu "Partię zapasu 1/2/4." oznacza wybór partii, która nie ma najwyższej wartości kosztowej/cenowej. To może wynikać z typowych pomyłek:
- wyboru partii najstarszej (to byłaby logika FIFO),
- wyboru partii najnowszej (to bywa kojarzone z LIFO),
- wyboru partii o największej ilości (ilość nie jest kryterium HIFO),
- odczytania niewłaściwej kolumny w tabeli (np. wartości całkowitej zamiast jednostkowej, jeśli tabela zawiera obie).
Wskazówka egzaminacyjna: przy metodach typu FIFO/LIFO/FEFO/HIFO zawsze najpierw nazwij w głowie kryterium (czas, data ważności, koszt), a dopiero potem patrz na tabelę i wybieraj po właściwej kolumnie.