Aby wskazać park o najmniejszej potrzebie wytyczenia nowych szlaków, trzeba oprzeć się na danych z tabeli i przyjąć logiczne kryterium obciążenia infrastruktury: im więcej dostępnych kilometrów szlaków przypada na daną liczbę odwiedzających, tym ruch jest łatwiej "rozproszony", a presja na pojedyncze trasy mniejsza. W praktyce oznacza to, że analizujemy wskaźnik km szlaków na 1 tys. turystów (iloraz: długość szlaków / liczba turystów).
Dla parków z odpowiedzi obliczamy wskaźnik:
- Poleski: 78 km / 9 tys. = 8,67 km/tys.
- Drawieński: 77 km / 25 tys. = 3,08 km/tys.
- Magurski: 75 km / 40 tys. = 1,88 km/tys.
- Gorczański: 74 km / 45 tys. = 1,64 km/tys.
Najwyższy wskaźnik ma park Poleski, czyli w przeliczeniu na 1 tys. turystów dysponuje on największą "długością szlaków do dyspozycji". To oznacza relatywnie najmniejsze obciążenie istniejącej sieci, a więc najmniejszą potrzebę wytyczania nowych szlaków w porównaniu z pozostałymi parkami z listy.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo mają niższy wskaźnik km/tys. turystów. W szczególności wartości dla Magurskiego i Gorczańskiego są najniższe, co sygnalizuje największą presję ruchu na istniejące trasy i w konsekwencji większą potrzebę rozbudowy/uzupełnienia sieci (np. dla rozproszenia ruchu lub ograniczenia degradacji). Typowym błędem jest patrzenie tylko na liczbę kilometrów szlaków, bez odniesienia do liczby odwiedzających.
