Strefa niebezpieczna to wydzielony obszar wokół obiektu, w którym istnieje ryzyko spadania przedmiotów (np. gruzu, elementów konstrukcji, narzędzi) podczas robót budowlanych lub rozbiórkowych. Jej celem jest ochrona pracowników i osób postronnych poprzez zakaz przebywania w tej przestrzeni oraz zastosowanie wygrodzeń i oznakowania.
Wymagany najmniejszy wymiar liniowy strefy (mierzony od płaszczyzny obiektu budowlanego) wyznacza się według zasady: minimum 1/10 wysokości, z której mogą spadać przedmioty, lecz nie mniej niż 6,0 m.
Dla podanej wysokości 50 m wykonujemy obliczenie:
- 1/10 z 50 m = 50 × 0,1 = 5,0 m.
- Następnie sprawdzamy warunek minimalny: strefa nie może być mniejsza niż 6,0 m.
Ponieważ 5,0 m jest mniejsze od 6,0 m, przyjmuje się wartość minimalną, czyli 6,0 m.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 5,00 m – to wynik samego działania 1/10 wysokości, ale pomija obowiązkowe minimum 6,0 m.
- 2,40 m – wartość kojarzona z innymi zabezpieczeniami (np. parametrami daszków ochronnych), nie jest wymiarem strefy niebezpiecznej.
- 1,50 m – to typowa wartość odnoszona do wysokości wygrodzenia/balustrady, a nie do szerokości strefy od obiektu.
W praktyce po wyznaczeniu 6,0 m strefę należy wygrodzić, oznakować i zorganizować pracę tak, aby osoby nieupoważnione nie wchodziły do strefy w czasie robót.
