Czujka magnetyczna (kontaktronowa) działa na zasadzie współpracy dwóch elementów: magnesu oraz kontaktronu. W stanie zamkniętym magnes znajduje się blisko kontaktronu i utrzymuje jego stan (w zależności od wykonania NO/NC). Gdy chronione przejście zostanie otwarte, elementy oddalają się, kontaktron przestaje być w polu działania magnesu, a centrala otrzymuje informację o naruszeniu.
Z tego powodu prawidłowy montaż musi spełnić warunek: jeden element na części ruchomej, a drugi na części stałej, tak aby przy otwieraniu następowało rozdzielenie. Odpowiedź "Ościeżnica i skrzydło okna." spełnia ten warunek: ościeżnica jest elementem stałym, a skrzydło okna jest ruchome.
Pozostałe propozycje nie odpowiadają zasadzie działania czujki magnetycznej:
- "Ogrodzenie i ściana budynku." – to dwie niezależne, zazwyczaj nieruchome powierzchnie; nie tworzą pary, która rozdziela się jak skrzydło i ościeżnica. Czujka nie będzie pracować zgodnie z przeznaczeniem.
- "Wąski podłużny korytarz." – korytarz jest przestrzenią, a czujka magnetyczna nie jest czujką ruchu w pomieszczeniu; wymaga dwóch współpracujących elementów montowanych na rozdzielających się częściach (np. drzwi/okno).
- "Duża szyba wystawowa." – sama szyba (bez ramy i elementu ruchomego) nie spełnia warunku rozłączania dwóch elementów przy otwarciu. Czujki magnetyczne typowo zabezpieczają otwarcie (okno/drzwi), a nie samo istnienie dużej tafli szkła.
W praktyce warto pamiętać, że poprawny montaż obejmuje także właściwe ustawienie elementów względem siebie oraz zachowanie odległości zadziałania zgodnie z zaleceniami producenta, aby czujka nie generowała fałszywych alarmów ani nie "gubiła" pola magnetycznego.
